Men Dakka Dukka

 Karıncanın canı bir dirhem

Filin canı bin okka

Ama ikisinde de bir telaş, bir kıyamet

Ölüm kapıya gelince... 

Bedri Rahmi Eyüpoğlu

ANLAŞILMAZ ZAMANLAR

Anlaşılmaz zamanların ortasındayız. 

Nereye dönsek ya da ne yapsak nafile. 

Hayat akması gerektiği gibi akıyor. 

Zaman değişiyor, insanlar  değişeli ise çok oldu. Farkına geç vardım. 

Babamı anlamaya başladığım çağdayım.

Neden hep kederli olduğunu anlamaya çalışırdım, çocukluk çağımda. 

Çözüm bulmaya çalışırdım minik aklımın içinde. 

Neden böyle gamlı ve üzgün diye. 

İşe gidemediği günlerin akşamında mutsuz ve üzgün olurdu. 

Ama işe gittiği ve akşam yorgun argın geldiği zamanlarda ise keyfi pek bir yerinde olurdu. 

Mutlu olduğun günlerin akşamında güzel babam, sana şımarmaktan bir başka geçerdi zaman. 

Rahmetliyi mutlu görmek beni de içten içe mutlu ederdi. 

Şimdi şimdi anlıyorum belki de seni babam. 

Evlatlarını daha doğrusu aileni mutlu edebildiğin kadar mutlu olmalısın bir baba olarak. 

Evlatlarım da belki benim yaşıma geldiklerinde beni anlayacaklar.  Belki... Belki de hiç anlamaya çaba bile göstermeyecekler. 

Her halükarda canları sağolsun. 

Olsun.

Varsın anlasınlar da ya da anlamasınlar zararı yok. 

Baba olmanın kaderi böyle bir şey belki de... 

Kocaman bir garip yalnızlığa mahkum olmak. 

Hep güçlü olmak zorunda kalmak. 

Dik durmak, evlatlarına dik durmayı öğrenebilmek. 

Baba  gibi baba olabilmek. 

İşte en zoru da bu ya....

BİR GARİP HÜZÜNLER DİYARINDA GEÇEN SIRADAN GÜNLERİN SANCISI

 Bir garip hüzünler diyarındayım. 

Yaşıyor muyum ölü müyüm? 

Farketmez aslında. 

Yaşıyor görünsem de her ne kadar, 

Bir yanım ölüden farksız. 

Anlatamamak, içini dökememek ne kadar zor ve ne kadar kederliymiş meğerse. 

İki bedende tek ruh olabilmek demiştim ya, 

Sanırım öyle bir şey söz konusu bile değilmiş, 

Geç anladım! 

Herkes kendi hayatını yaşıyormuş. 

Oysa ki ne umutlarım vardı sana dair. 

Yaşanmamış hiçbirşey kalmayacaktı hesaplarıma göre. 

Ama şimdi geldiğimiz noktada bir de bakıyorum ki ; yaşanacak onca güzel şey varken herşey bir girdabın suyu emdiği gibi yaşanamadan akıp gidiyor. 

Bu hayatı kendimiz kendimize zehir ediyoruz aslında. 

Ama ne sen bunun farkındasın, ne de etrafındaki insanlar. 

Şairin dediği en güzel şekliyle; 

"Gel seninle bir daha ağlayalım; 

Yaşanmışlara, 

Yaşanmamışlara, 

Bir de hiç yaşanamayacaklara... "