hz. mevlânâ'nın öldüm der durur yine de yaşarsın şiiri gibi insanı cân evinden vuran, ümitsizliğin içine bir o kadar ümit harmanlayıp katan, sonrasında ümidi yine ümitsizlikle yoğurup önüne koyan, en nihayetinde tevekkülü ayran yapıp tas tas sunan, ecel şerbetini de tatlı niyetiyle tamamlayan bambaşka bir şiir. ne ümit ne de ümitsizlik, bambaşka bir seviye...
gün gelir...
hırsızlar zengin...
metresler eş...
serseriler adam olur...
odundan kapı, taştan saray olur...
gün gelir...
kezbanlar destan...
onları destan yapanlar mestan olur...
gün gelir...
çivisi çıkar dünyanın...
konuşamayanlar hatip...
şifa veremeyenler tabip...
yazamayanlar kâtip olur...
ama yine öyle bir gün gelir ki...
işler ters döner
aldatan, bir gün sadakat için...
çalan, bir gün adalet için...
döven, bir gün şefkat için yalvarır...
‘piyon’ deyip geçme, gün gelir şâh olur....
şâha da fazla güvenme…
gün gelir mat olur.
insan yaratıcısına bile nankör iken
sana vefalı mı olur?
oluruna bırak her şeyi bak neler neler olur...
bahar biter kış olur.
gün biter gece olur.
söz biter sükût olur.
zenginlerde metelik,
güzellerde cemâl,
güçlülerde kuvvet kalmaz olur...
hayaller kaybolur...
ümitler yok olur...
hayat bazen
boş olur, saçma olur,
çekilmez olur, yalan olur...
gün gelir ki sen bakmazken her şey hallolur...
ve
öyle bir gün gelir ki:
hayat biter son olur...
gün artık gelmez olur...
ömer hâyyâm
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder