Kimse Bilmez

seher yeli eser yırtar eteğini gülün
güle baktıkça çırpınır yüreği bülbülün
sen şarap içmene bak, çünkü nice gül yüzler
kopup dallarından toprak olmadalar her gün

bu yıldızlı gökler ne zaman başladı dönmeye
ne zaman yıkılıp gidecek bu güzelim kubbe
aklın yollarıyla ölçüp biçemezsin bunu sen
mantıkların, kıyasların sökmez senin bu işte

bulut geçti, gözyaşları kaldı çimende
gül rengi şarap içilmez mi böyle günde?
bugün bu çimen bizim, yarın kim bilir kim
gezecek, bizim toprağın yeşilliğince


ÖMER HAYYAM

Ağlamakla İnlemekle Ömrüm Gelip Geçiyor

20-21 Haziran 2020 

Belki de hayat yolculuğumda bir dönüm noktası. 

Zor geçen iki gün. 

Bir imtihan...

Bir zorlanma...

Bir çaresizlik...

Herkesin yaşadığı bir hayat var. 

Birbirinden çok farklı ve bir o kadar da birbirine benzer. 

Herkesin bir başka çilesi ve başka başka yol ayrımları var. 

Aslında böyle zamanlarda imtihan olduğu o kadar bariz şekilde belli oluyor ki!

Keşke diyorsun bazen kendi kendine. 

Bir şeyleri değiştirebilme gücüm olsaydı. 

Bazen Tanrı olmaya niyetleniyor insanoğlu, istemeden de olsa. 

Birşeyleri değiştirebilmek ve düzeltebilmek adına. 

Bilemiyoruz herşeyi, bilemeyeceğiz de.

İgnoramus et ignorabimus.

Bilimin de özeti bu değil mi aslında?

Bu blogumda aslında bir hayatın özeti olacak ilerleyen zamanlarda. 

Kimler okuyacak daha ilerleyen zamanda,

Kimler okuyup hayıflanacak, neler düşünecek kim bilir. 

Belki oğlum okuyacak, belki de kızım. 

Kim bilir belki de torunlarım. 

Geleceğe bir iz bırakabilecek miyim bu şekilde bilemem. 

Belirsiz bir hayatın yüzleri karanlık oyuncuları değil miyiz?

Kim bilir belki de kimsenin umrunda bile olmayacak. 

İnternetin karanlık dehlizlerinde yok olup gidecek bu birkaç sayfalık gariban blog, hayat özeti, anılar, iç çekişler, yaşananlar, keşkeler, ahlar, vahlar, acılar, hüzünler, kederler, sevinçler, mutluluklar....

Aslında herşey belkide anonim bir yazıda bahsedildiği kadar basittir de ben komplike olarak algılıyorumdur. Bu da ihtimal dahilinde. 

“Hiçbir şey için ‘benimdir’ deme. Sadece de ki, ‘yanımdadır.’ Çünkü ne altın, ne toprak, ne sevgili, ne hayat, ne ölüm, ne huzur, ne de keder, daima seninle kalmaz.” Mevlana

AKIP GİDEN YILLAR

Nasıl da akıp gittiniz yıllar?

Sanki bir göz açıp kapar gibi

Dön desem dönmezsiniz yıllar 

Sanki polisten kaçan suçlu gibi. 

Zaman tatsız bir zehir gibi iliklerimizde

Yavaş yavaş eritip bitiriyor hepimizi

Sonra bir bakmışsın ki aynaya

Saçlarında kar, suratında derin çizgiler

Acımasız bir gardiyandır zaman

Sabırlı ve bir o kadar tutarlı.

Ne zaman sabah olmuş ne zaman akşam

Bir de bakmışsın ecel gelivermiş 

Sen daha ne olduğunu anlamadan